14 Nisan mitinginden geriye kalan en ilginç kare, Anıtkabir’de nöbet tutan askerin gözyaşlarını silen emekli resim öğretmeni gösteriyordu. O karede yer alan öğretmen, resmi ortaya çıkan anı anlattı. #haberImage {
float: right;
margin: 0 0 4px 8px;
}
#haberImage img {
border: solid 1px #900;
width: 272px;
height: 204px;
}
#nealsak {
border: solid 1px #990;
width: 272px;
height: 204px;
background: url(http://image.haber7.com/ads/nealsak/market-bg.jpg) no-repeat;
cursor: pointer;
}












Hilal Öztürk'ün haberi 14 Nisan’da Ankara Tandoğan Meydanı’nda düzenlenen “Cumhuriyet Mitingi”nin sembol fotoğrafı bir vatandaşın Anıtkabir’de nöbet tutan askerin gözyaşlarını mendille sildiği o kare oldu. Vatan foto muhabiri Burak Kara’nın özel fotoğrafı yüzbinlerce insanın katıldığı mitingin en akılda kalan görüntüsü oldu. Fotoğraftaki kişi 62 yaşındaki emekli resim öğretmeni Şükrü Ergün’dü. 1970’lerde Türkiye Öğretmen Sendikası (TÖS) ve TÖBDER’in (Türkiye Öğretmen Birliği Derneği) üyesi. Sürgün edilmiş, hapis cezası almış öğretmenlerden. 30’lu yaşlarda iki çocuğu var. Oğlu Devrim (32) ve kızı Evrensev(31). Eşi Nermiye Hanım da kendisi gibi öğretmen emeklisi. O da TÖBDER’li ve o da 1970’lerin cezalı öğretmenlerinden. Her ikisi de 1970’lerin Türkiye’sinden alışıklar mitinglere, meydanlara. 2007’nin 14 Nisan’ında “Bu ülke için yapacaklarımız henüz bitmedi” diye gitmişler Tandoğan Meydanı’na. Ergün çifti, mitingin en akılda kalan fotoğrafının öyküsünü şöyle anlattı: Göz göze geldim... Anıtkabir’deki duygusal ortam beni çok etkiledi. Sadece ben değil, herkes çok duygusaldı. İnsanların ellerinde Türk bayrakları dalgalanıyor, Atatürk adına sloganlar atılıyor. İnsanlar ağlıyorlardı. Atatürk’e, halkının uyumadığını gösteriyorduk. Onun mirasına sahip çıktığımızı, sessiz kalmadığımızı gösteriyorduk. Ordaki herkesi “Ata’nın Mehmetleri” gibi görüyordum. Öyle duygusal bir durumda, o Mehmetçikle gözgöze geldim. “Allah güç kuvvet versin asker” dedim. O sırada eşim Nermiye “Ah Şükrü bak ağlıyor, bir mendil ver sileyim gözyaşını” dedi. Hemen elimi cebime attım ve bir kağıt mendil çıkarttım. Ben silerim dedim. Askere yaklaştım ve “Silebilir miyim?” diye sordum. Elbette konuşması yasak olduğu için bir şey söylemedi. Ama bakışlarından onayladığını hissettim. Bu kez gözyaşları daha çok akmaya başladı. İşte o zaman ben de kendimi tutamadım. Bir yandan askerin gözyaşlarını siliyordum, bir yandan ağlıyorduk eşimle birlikte. Daha fazla dayanamadım. O ağır psikoloji nedeniyle yorgun düştüm. Sonra da merdivenlere oturdum. Mitingden sonra bu şiiri yazdı 2007 Yılı 14 Nisan Saat 24.10 Ve 10 kadar otobüs Kadın erkek yaşlı genç onlarca insan Hareket ettik İstanbul Avcılar’dan Ve sabah saat 7.10 Ankara Hipodrum Bayraklar ellerde Pankartlar yazılar dernek isimleri Yüzlerce binlerce yüzbinlerce insan Yürüdü adım adım Sığamadık meydanlara, almadı koskoca Tandoğan Sallanan bayraklar, atılan sloganlar Sürüklendik, itildik arkadan aşağıda kaldı Tandoğan Mustafa Kemal karşıladı bizi Arslanları koruyordu yanlardan Her yerde sallanan, dalgalanan şanlı Bayrağımız altında Zor geçebildik evine Atamızın Kapıda bir asker karşıladı bizi Sol el arkada, sağ elde silah yanda Yüzü girişine dönük Anıtkabir’in Meçhule bakıyordu gözleri...
(Vatan)