Ahmet Kekeç, 28 Şubat'ın tedavi edici yönüne ilişkin bir yazı kaleme aldı. Aylarca köşe bucak kaçmak zorunda kalan, evine ve işine gidemeyen Kekeç, bakın nasıl tedavi olmuştu. Kekeç, Rahşan Hanım'a da duacı. İşte Yeni Şafak yazarı Ahmet Kekeç'in 28 Şubat konulu bugünkü yazısı..

"28 Şubat beni nasıl tedavi etti?

En güzel 28 Şubat yorumunu Prof. Mahir Kaynak yaptı. Özetleyerek aktarıyorum: "28 Şubat'tan sonra kim ne kadar değişti, kimler gericiliği, kimler modernliği temsil ediyor, Cumhuriyet'in temel ilkelerini değiştirmekle suçlananların bugün ülkeyi yönetmesi ne anlama geliyor... bırakalım bütün bunları da, ortadaki problemi birlikte çözelim..."

28 Şubat birçok bakımdan iyi olmuş olabilir.

Birçok yazar (aralarında İslamcı kimliğiyle tanınanlar da var) postmodern darbenin "sağaltıcı" (tedavi edici) yönüne dikkat çektiler; 28 Şubat olmasaymış, "öteki"ne bakıştaki kronik önyargımız devam edecekmiş, insanlar artık daha sağlıklı düşünüyormuş, kimileri sakalını kesmiş, kimileri kadın eli sıkmaya başlamış, kimileri olmadık mekanlarda boy göstermeye başlamış, kimileri kurtuluşu başını açmakta, kimileri de kendilerine bir "sol geçmiş" uydurmakta bulmuş, çünkü hiçbir şey artık eskisi gibi değilmiş...

Bunu bir "sıhhat belirtisi" sayarsanız, doğrudur...

28 Şubat birçok şeyi değiştirdi, artık hiçbir şey eskisi gibi değil, iyi ki de değil... Fakat, birçok iyi ve sağaltıcı özelliğine vurgu yaptığımız 28 Şubat, problemleri çözme konusunda ortaya bir "ortak irade" çıkaramadı.

Değerli komutan Erol Özkasnak'ın "Evet, bu bir darbedir" dediği postmodern müdahalenin bu millete ettiği en büyük kötülük budur.

Bir de tabii, bu iyileştirici ve sağaltıcı darbenin dönem içinde yaşattığı travmalar var; çürütme kampanyaları, andıçlar, okul baskınları, dernek ve vakıf müsadereleri gibi...

Çünkü, gücü elinde bulunduranların yasalara uymak, kimi ahlâk kurallarını gözetmek gibi mecburiyetleri yoktur: Örneğin, bir başsavcı çıkıp "yasadışı" yöntemlerle elde edilmiş bir kaseti parti kapatma davasında "ek delil" olarak sunabilir. Aynı başsavcının, bir başka içtihadında, "Bu tür delilleri oluşturanlar kadar, bunu kullananlar da suçludur ve haklarında cezaî işlem yapılır" demiş olması bir şeyi değiştirmez.

Darbe dönemlerinde "özel hayatın gizliliği ve dokunulmazlığı" ilkesi de pek geçerli değildir. Kamu yararına (!) görev yapan medya tarafından bir anda afişe edilirsiniz. Hakkınızda birtakım yalan-yanlış söylentiler uydurulur ve halkın buna inanması sağlanır. İşinizden, çevrenizden, itibarınızdan olursunuz.

Yazdığınız her şey, ağzınızdan çıkan her sözcük "suç" sayılır. "Demokrasi" ve "hukuk" dediğiniz anda "vatana ihanet edenler" safında buluverirsiniz kendinizi. Hakkınızda onlarca ceza davası açılır. Gide gele savcılarla, hakimlerle, mübaşirlerle, adliye çaycılarıyla ahbap olursunuz.

Okullardan, lojmanlardan, devlet dairelerinden tard edilirsiniz; sokağa çıkmanız, alışveriş yapmanız bile müeyyidelere bağlanır. Sonra bir gün, hiç de size değmediği halde, birden kapı önünde buluverirsiniz kendinizi; Ahmet Altan, Mehmet Barlas, Cengiz Çandar, Mustafa Erdoğan, Koray Düzgören, Nazlı Ilıcak, Ahmet Tezcan gibi...

Bu iyileştirici ve sağaltıcı darbenin, bu satırların yazarına yaşattıkları ise ayrı bir yazı konusudur.

Hakkımda kaç ceza davası açıldı, hatırlamıyorum.

Belki 100, belki 200...

Polis ve müsadere korkusuyla aylarca kaçak dolaştım. Evime, işime, akrabalarıma gidemez oldum. Üç buçuk yıl köşemden ayrı kaldım. "Rahşan Ecevit affı" yetişmeseydi, belki bugün içerideydim.

28 Şubat beni işte böyle tedavi etti!